Przestrzeń kosmiczna – to przestrzeń poza obszarem ciał niebieskich umownie 100 km od ziemskiej atmosfery. Charakteryzuje się występowaniem próżni, co uniemożliwia się rozchodzenie fal dźwiękowych oraz ogranicza wymianę cieplną

SPRAWDZIAN PRZED WYRUSZENIEM W KOSMOS

Przed wylotem w kosmos astronauci uczą się o wszystkich podzespołach, podsystemach i systemach na stacji kosmicznej. Również zostają poddani przeróżnym testom psychologicznych, np. jak pracują w grupach czy jak często podejmują ryzyko. Poddawani są testom takim jak podróż do jaskini, gdzie mają słaba widoczność i mało jedzenia, a muszą wciąż pracować.

JEDZENIE W KOSMOSIE

Życie na stacji choć fascynujące ma jednak pewne minusy głównym to jedzenie. Na świeże produkty astronauta musi poczekać tak długo, aż statek dostawczy do nich dotrze. Sami sobie nie mogą gotować, bo gdyby cos sobie wrzucili do garnka, to by automatycznie z niego wyleciało. Jedynie co, to mogą dolać trochę wody by coś rozdrobnić. Poprzez grawitację smak potraw jest nieco zaburzony, dlatego astronauci lubią dodawać sobie dużo soli i pieprzu do potraw, by to naprawić.

 ŻYCIE W KOSMOSIE

Gdy astronauci dotrą na stację i zaczynają funkcjonować w ich organizmie pojawiają się zmiany jedna z ważnych to dezorientacja, Nasz błędnik nie jest przystosowany do braku wektora grawitacji gdzie na ziemi mówi gdzie jest dół a gdzie góra, pojawiają się bóle głowy , nasze ciało się rozciąga , nie ma grawitacji więc nie ma co ściskać naszego kręgosłupa co skutkuje że można urosnąć kilka centymetrów. Na początku jest do nie przyjemne ale z biegiem czasu organizm człowieka się przyzwyczaja. Na stacji kosmicznej astronauci nie wiedzą czy mają dzień czy noc, ponieważ cała okrążenie wokół  ziemi przebywają w 92 minuty. Przez 46 minut są po stornie gdzie na kuli ziemskiej jest dzień, a drugie 45 minut tam gdzie jest noc. Przy ścinaniu włosów muszą używać pomocy odkurzacza, ponieważ nie mogą pozwolić aby te włosy rozprzestrzeniły się po statku, oczywiście wszystkich nie wciągną odkurzaczem ale resztki zostają wessane do wentylacji gdzie tam zostają. Astronauci również nie powinni płakać gdyż łzy zostają na twarzy i gromadzą się na policzka czy na nosie.

STRASZNE HISTORIE ASTRONAUTÓW

,,Obserwatorzy w centrum dostrzegli nad statkiem chmurę białego dymu. Obsługa rzuciła się z gaśnicami na ratunek. Po opanowaniu ognia na zewnątrz, wrócili do środka i zaczęli otwierać drzwi od kabiny. Po otwarciu ze środka buchnęła fala gorąca i dymu. Wkrótce oczom ekipy ukazały się wypalone wnętrze oraz zwęglone zwłoki astronautów siedzących w fotelach”

,,Podczas dziewiątego okrążenia ziemi lądownik Sojuza z kosmonautami w środku oddzielił się od statku i zaczął schodzić z orbity. Na wysokości siedmiu kilometrów został wyrzucony mały spadochron – pilot , a zanim spadochron hamujący . Nie zdołał on jednak wyciągnąć wielkiego spadochronu głównego. Kabina wpadła w ruch wirowy. System wystrzelił spadochron zapasowy , ale zaplątał się w linki hamulcowe. Lądownik Sojuza uderzył w ziemię z prędkością 664 kilometrów na godzinę i uległ zmiażdżeniu. Uderzenie wywołało eksplozje rakiet hamujących, więc ogień spalił wrak i astronautę w nim”

,,Trzej astronauci spędzili w kosmosie 22 dni co ustanowiło rekord pobycia w kosmosie. W odpowiednim momencie rozwinęły się kolejne spadochrony i lądownik zaczął spokojnie lądować. Gdy ekipa powitalna dobiegła do kapsuły i otworzyła właz jej oczom ukazali się siedzący w fotelach kosmonauci. Wszyscy byli martwi. Przyczyną tego był fakt że siedzieli bez kombinezonów i gdy jeden z zaworów otworzył się i doszło do dekompresji  co sprawiło że astronauci zaczęli się dusić”