Astrobiologia(egzobilogia,kosmobiologia)- dziedzina nauki zajmująca się powstaniem, ewolucją, rozpowszechnieniem i przyszłością życia poza
Ziemią. Ponieważ dotychczas nie wykryto w kosmosie życia,
które nie pochodziłoby z Ziemi, astrobiologia skupia się na badaniach, które mogą zwiększyć szanse jego wykrycia. Bada możliwości przetrwania żywych organizmów w ekstremalnych warunkach, speawdza hipotezy dotyczące powstania życia na Ziemi, poszukuje miejsc, w których mogłoby rozwijać się życie w Układzie Słonecznym i poza nim oraz rozwija techniki pozwalające wykryć życie za pomocą obserwacji astronomicznych.

Warunki potrzebne do życia w kosmosie:
Większość form życia w naszej galaktyce jest oparta na chemii węgla, gdyż tylko węgiel jest w stanie samoczynnie tworzyć wystarczająco złożone związki chemiczne.

Woda w postaci ciekłej jest niezbędna, ponieważ w środowisku wodnym możliwy jest złożony metabolizm niezbędny do utrzymania przemiany materii koniecznej dla istot ożywionych.

Poszukiwana powinny się skupić na gwiazdach o podobnych parametrach do Słońca. Bardzo duże gwiazdy mają za krótkie czasy trwania, aby mogły wytworzyć trwałe systemy planetarne, z kolei małe gwizdy nie są w stanie wytworzyć wystarczającą ilość światła i ciepła do powstania życia opartego na chemii węgla.

Cywilizacje pozaziemskie myślnie wysyłają sygnały, aby SETI mogła je odnaleźć. Tylko 10% gwiazd w Drodze Mlecznej jest podobnych parametrów do Słońca, a tylko 1000 z nich znajduje się bliżej niż 100 lat świetlnych od Ziemi te gwiazdy są głównymi celami projektu SETI jednak jest prawdopodobieństwo, że wcześniejsze założenia są błędne, dlatego SETI bada również wyrywkowe części kosmosu. Innym założeniem SETI jest to, iż poszukuje specjalnie wysyłanych sygnałów komunikacyjnych, które mają być zamierzoną próbą komunikacji, czyli wszystkich elektromagnetycznych sygnałów wytwarzanych przez teoretyczną cywilizację. Naukowcy z Instytutu SETI poszukują życia zarówno mikroskopowego, jak i makroskopowego, korzystając z różnych urządzeń i strategii: łaziki, orbitery, ekspedycje terenowe i radioteleskopy itp..

Obszary, które teoretycznie mogłyby zostać zamieszkane, to według tych naukowców planety wokół jakiejś gwiazdy, na których powierzchni podejrzewa się obecność wody w stanie ciekłym.

Jeśli orbita planety znajduje się bliżej niż wymaga tego strefa umożliwiająca istnienie życia, planeta będzie zbyt gorąca dla wody w stanie ciekłym. Jeśli jednak znajduje się poza tą strefą, woda może wówczas występować tylko w stanie stałym.

Księżyc Ziemi znajduje się we właściwej strefie, a mimo to jest jałowy. Problem w tym, że Księżyc ma za małą masę (a w związku z tym za słabą grawitację), aby utrzymać—mającą jakiekolwiek znaczenie—atmosferę. Woda w stanie ciekłym nie może istnieć w próżni kosmicznej, jaka panuje na powierzchni Księżyca. Z kolei jeśli planeta byłaby za ciężka, utrzymywałaby niewłaściwy rodzaj atmosfery, taki jak lekkie trujące gazy na Jowiszu. Niezależnie od tego, czy chodzi o planetę, czy o księżyc, muszą one mieć odpowiednią masę.

Bakteria które przeżyła w otchłani kosmosu
Deinococcus radiodurans – gatunek ekstremofilnej bakterii, który jest najbardziej odpornym na promieniowanie jonizujące organizmem znanym nauce. Deinococcus radiodurans potrafi znieść ekstremalne warunki, które zabiłyby większość form życia. Organizmy tego gatunku przeżywają działanie wysokich temperatur i ekspozycję na trucizny. Są także odporne
na stres oksydacyjny Swoją odporność Deinococcus radiodurans zawdzięcza niezwykle wydajnym mechanizmom naprawy DNA za które odpowiada gen uvrA, oraz specyficzne dla bakterii enzymy.Bakterie te przez rok wystawiono na działanie warunków panujących w kosmosie. Zostały one umieszczone w platformie o nazwie Exposed Facility. Chroniono je jednak przed
promieniowaniem UV o długościach fal poniżej 190
nanometrów. Zrobiono to z wykorzystaniem specjalnej szyby
wykonanej z dwutlenku krzemu. Część bakterii poradziła
sobie w tych warunkach, co byłoby niemożliwe dla ludzi.
Naukowcy przyjrzeli się im z bliska i dostrzegli pewne
zmiany. Miały one postać małych guzków i pęcherzyków na powierzchni. Zauważono też, że niektóre białka i mRNA stały się obfitsze.

Burkholderia cepacia-bakteria która może wywołać sepsę, zapalenie wsierdzia, zakażenie układu moczowego. Wspomniana bakterie pojawiły się w dozowniku wody znajdującym się na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, który zainstalowano już w 2009 roku. Niedługo po tym w próbkach znaleziono drobnoustroje. Najpewniej znajdowały się one tam jeszcze przed wystrzeleniem w kosmos. Później zaczęły się rozmnażać i zanieczyściły wodę. Najwidoczniej bakteri nie przeszkadzają warunki panujące w mikrograwitacji.