Czym jest Projekt SETI i czym się zajmuje?

Projekt SETI jest pierwszym etapem prób ustanowienia łączności międzygwiezdnej. SETI jest bardzo rozbudowanym projektem tworzymy przez kilkanaście lat, celem tego projektu jest znalezienie kontaktu z pozaziemskimi cywilizacjami poprzez poszukiwanie sygnałów radiowych, pochodzących z przestrzeni kosmicznej, których nie wytworzył człowiek.

SETI polega na poszukiwaniu gwiazd, z których emitowane są sygnały wskazujące na istnienie tam inteligentnych form życia pozaziemskiego. Wykorzystują wiedzę specjalistyczną w zakresie analizy danych, uczenia maszynowego i zaawansowanych technologii wykrywania sygnałów.

Poszukiwanie sygnałów pozaziemskich cywilizacji w całej Galaktyce, Drogi Mlecznej mogłoby zająć setki lat.

Naukowcy z Instytutu SETI poszukują życia zarówno mikroskopowego, jak i makroskopowego, korzystając z różnych urządzeń i strategii: łaziki, orbitery, ekspedycje terenowe i radioteleskopy itp.

Uczelnie uczestniczące w projekcie

W projekcie bierze wiele uczelni. Znajdują się tam także uczelnie w Polsce – Politechnika Wrocławska oraz Politechnika Warszawska.

Zadania uczelni

Politechniki Wrocławskiej – Anteny LGA, mikrofalowy dzielnik mocy i okablowanie, obudowa części telekomunikacyjnej.

Politechnika Warszawskiej – Kontrola przebiegu misji.

Misja SETI Express

Misja ta ma charakter edukacyjny została stworzona podczas projektowania satelity ESEO w celu przetestowania podzespołów. Satelita została stworzona w bardzo szybkim tempie a sama misja była bardzo szybka, ponieważ została wykorzystana już gotowa rosyjska rakieta Kosmo 3M. W czasie trwania tej misji ostaną rozmieszczenie tzw. cubesat-y zostaną wykonane zdjęcia Ziemi oraz zostanie przetestowany sprzęt dla potrzeb misji ESEO. Po spełnieniu minimalnych wymagań satelita będzie wykorzystywany jako transponder radiowy dla radioamatorów.

Cele misji

• Zaangażowanie studentów nad badaniami kosmicznymi 

• Wysłanie na orbitę piko-satelit
• Wykonanie zdjęć Ziemi
• Przetestowanie sprzętu dla ESEO

Satelita SSETI Express zostanie umieszczony na kołowej orbicie synchronicznej ze Słońcem (SSO) na wysokości 686km nad powierzchnią Ziemi i inklinacji 98,3°.

Budowa satelity SETI Express

Satelita ma kształt prostopadłościanu o wymiarach 60 cm x 60 cm x 70 cm i waży 80 kg. Jest to mikrosatelita, szkielet jest w całości wykonany z aluminium natomiast pierścień mocujący do konstrukcji został rakiety wykonany został z tytanu.

Do napędu wykorzystano 4 miniaturowe silniczki zapędzane zimnym azotem. Zbiornik paliwa mieści 2 kg azotu w stanie gorącym pod ciśnieniem 300 barów. Kamera została umieszczona na samej górze satelity ma ona na celu robienie zdjęć Ziemi jednak, gdy Ziemia zniknie z pola widzenia satelity będzie robiła zdjęcia gwiazd.

Trudności w poszukiwaniu sygnałów.

Bardzo dużym utrudnieniem jest to, że trudno je przewidzieć nie wiadomo na jakiej częstotliwości radiowej mogą być wysyłane sygnały pozaziemskiej cywilizacji. Następnym problemem jest taki, że sygnał może być modulowany i kodowany przez obcą cywilizację. Pozaziemska technologia jest całkiem inna niż nasza co będzie utrudniać rozwiązańtelekomunikacyjnych opracowaną przez obcą cywilizację Specjaliści uważają, że należy szukać sygnałów silnego sygnału nadawanego we wąskim zakresie częstotliwości o złożonej strukturze charakteryzującej się pewną regularnością. Podsłuch nawet ukierunkowanych sygnałów jest bardzo trudne, ponieważ na drodze jest mnóstwo zakłóceń.

Sygnał “WOW”

Sygnał Wow, odebrany 15 sierpnia 1977 r. trwał 72 sekundy został odebrany przy pomocy radioteleskopu The Big Ear należącego do Uniwersytetu Stanowego Ohio, przez swoje niezidentyfikowane źródło naukowy odebrali ten sygnał jako sygnał istot pozaziemskich. Dr Eman zlecił wydrukowanie tego sygnału, gdy zauważył, że pasuje prawie idealnie do sygnałów jakie mogli przekazać obcy. Zagadkę te rozwiązali po 40 latach badacze z St. Petersburg College na Florydzie. Sygnał został wyemitowany z chmury, która otacza kometę dowodzi tego zespół kierowany przez Antonio Parias.

Program Voyager

Jest to amerykański program naukowy którym zadaniem jest zbadanie największych planet – Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna.

Voyager 1 rozpoczął pracę 5 września 1977 roku, zaś Voyager – 20 sierpnia 1977 roku.

Wykorzystuje on dwie zrobotyzowane sondy międzygwiazdowe, Voyager 1 i Voyager 2. Pierwotnym zadaniem sond kosmicznych było badaniu tylko układów planetarnych Jowisza i Saturna. Voyager 2 kontynuował podróż do Urana i Neptuna. Obecnie sondy Voyager wyleciały poza Układ Słoneczny i znajduje się w przestrzeni międzygwiazdowej ponad 17 mil km od Ziemi.

Każdy statek kosmiczny został zbudowany tak samo ważą 722kg. Na samym środku został umieszczony zbiornik z hydrazyną – paliwem. Do górnej powierzchni zostały przymocowane trzy wysięgniki z aparaturą oraz antena. Wyposażano każdy statek w 10 instrumentów naukowych, w tym spektrometry, fotopolarymetr, detektory plazmy i cząstek naładowanych oraz magnetometry.

Sondy Voyager zostały przygotowane na promieniowanie Jowisza. Każdy Voyager posiada trzy radioelektryczne generatory termoelektryczne, urządzenia.

Obecny poziom mocy wynosi około 249 watów na każdy statek kosmiczny jednak moc Voyagerów zmniejsza się o cztery waty rocznie, dlatego inżynierowie uczą się jak korzystać z sond bardziej oszczędnie.

Każda z sond Voyager ma ze sobą Voyager Golden Record, czyli pozłacane dyski zawierają one dźwięki i obrazy mające ukazać różnorodność życia na Ziemi. Dyski te są przeznaczone do cywilizacji pozaziemskich lub ludzi z przyszłości który mogliby to znaleźć. Na dysku znalazły się czarno – białe i kolorowe fotografie oraz diagramy, znajdują się także dane naukowe dotyczące wartości fizycznych i matematycznych, Układu Słonecznego, jego planet, DNA, a także ludzkiej anatomii.

Oprócz tego zamieszczone inne organizmy żywe. 

Zdjęcia z płyty

https://voyager.jpl.nasa.gov/galleries/images-on-the-golden- record/#missing_images